Poem: Be Still / Fan Socair

Irish version below / Leagan Gaeilge thíos

Be Still

How bizarre for us all 
this silence seems to be 
instead of the rush 
of cars, calls, or crowds 
from place to place 
without a single destination in mind 

As if someone, somewhere 
raised an alarm – 
the Earth herself pleading 
for a moment's rest, 
to catch one's breath 
and let the skies clear. 

And what harm? 
If we, silent, are safe 
we have this chance 
to see speed is not the saviour, 

but humanity. 

Fan Socair

Is aisteach dúinn 
an ciúnas seo 
In ionad na tráchta, 
na cainte, na sluaite 
ag dul timpeall na háite 
gan sprioc ach chun luas a choimeád. 

Ar nós gur ardaíodh 
aláram – 
an Domhan é féin ag impí 
orainn sos a ghlacadh 
chun anáil a tharraingt
fad is a ghlantar an spéir. 

Agus cén dochar? 
Más slán sinn, 
tá deis againn 
a fheiceáil nach é luas an laoch 

ach an daonnacht.

Cork / Corcaigh
31 March/Márta 2020

Bliain, Turais, agus Dánta Nua

Tá mé díreach tar éis teacht abhaile go hÉirinn i ndiaidh deireadh seachtaine a chaitheamh le mo pháirtnéir agus roinnt dá theaghlach i bPorto na Portaingéile. Ba í mo chéad uair í sa chathair áirithe sin, ach is minic a thug mé cuairt chun na Portaingéile le mo pháirtnéir chun cúpla lá saor a thógáil ón ngnáthshaol in Éirinn. An uair seo, chuir Porto iontas agus gliondar orm, mar ní rabhas ag súil le háilleacht na hailtireachta, an dea-atmaisféar ar na sráideanna agus an dea-aimsir freisin. Bíonn iontas orm le gach aon turas a thógann muid sa Phortaingéil, agus ba cheart dom níos mó a fhoghlaim faoin gcultúr agus an teanga s’acu.

Tá seal caite agam i San Diego sa mhí seo freisin, áit a bhfuil clú agus cáil air mar áit, nach bhfaigheann ach cúpla lá báisteach in aghaidh na bliana. Bhuel, chonaic mise ceithre lá báisteach sa chathair sin, le haimsir a bhí níos cosúla leis an gCabhán ná California. Fós, bhí sé suimiúil tuilleadh ama a chaitheamh i Meiriceá, ach bheinn sásta fanacht san Eoraip go dtí an Samhradh ar a luaithe.

Ó bhí mé in Albain (an uair dheireanach agus blog scríofa agam, ‘Dhiabhail!) bhí sos deas agam um Nollag, agus cúpla turas thar lear ar nós California agus na Portaingéile. Beidh go leor taistil romham sa bhliain nua freisin, idir imeachtaí oibre agus laethanta saoire leis féin, mar a déarfá. Táim ag an staid seo anois i mo shaol, nuair atá slí beatha agam a bhí á thastáil uaim le fada.

Idir na heitiltí agus na bronntanais Nollag, bhí go leor deiseanna agam beagán scríbhneoireacht a dhéanamh, freisin. Tá roinnt mhaith filíochta úir cumtha agam le déanaí, a bheidh mar chuid de mo chéad chnuasach eile, Elysium, a bhfuil fonn orm a sheoladh roimh dheireadh na bliana seo. I gcomparáid le Fás | Growth, beidh na dánta sa dara chnuasach seo go hiomlán dátheangach, agus táim ag súil go mór leis na dánta nua seo a bhailiú le chéile, leis an chéad chéim eile a thaispeáint don domhan mór. Tá seans ann fosta chun tionscadal filíochta a dhéanamh leis an bhfile Sasanach, Marcas Mac an Tuairneir, níos déanaí i mbliana, ach tá muid ag obair ar na sonraí beaga go fóill.

Tá go leor ar siúl i mo shaol féin, fosta. Thug mé detox ó na meáin shóisialta, a d’éirigh le bheith ina makeover. Bhí mé ag éirí braon de bheith (beagáinín) róthrom ó thaobh meáchain de, agus thit mo chuid féin-mhuiníne mar gheall air. Ní cheapaim go bhfuilim gránna, per se, ach tuigim gur féidir liom a bheith i bhfad níos aclaí, agus cúram ceart a thabhairt dom féin. Tá tús ceart curtha agam leis sin, agus mé ag rith leis na Frontrunners Cork anois. Agus mé thar lear (mar a bhí cheana féin in Eanáir), is féidir liom rith liom féin, ach táim chun sár-iarracht a dhéanamh rith leis na leaids i gCorcaigh agus mé sa bhaile, mar is iontach an grúpa iad.

Tá mo shaol difriúil go leor sna laethanta seo ná mar a bhí sé nuair a bhí Dialann Scott á scríobh agam mar dhéagóir, nó nuair a bhí mé ag iarraidh mé féin a ‘chur amach ansin’ ar an stáitse mar chraoltóir. Ach anois, ag (beagnach) 31, nílim á dhéanamh sin, agus níl aon fhonn orm, ach an oireadh. Táim an-shásta chun post (ar aoibhinn liom!) a dhéanamh, mo shaol a roinnt le mo ghrá geal, éalú thar lear gach uair ar féidir liom, agus an corr-phíosa scríbhneoireachta/filíochta a dhéanamh pé uair a bhuaileann an fonn orm.

Níl an chéad mhí den mbliain críochnaithe againn, fiú, ach táim cinnte go leor go mbeidh mé níos sásta le mo shaol i mbliana. Agus, táim ag tnúth leis an gcruthaíocht, leis an taisteal, agus leis an áthas atá romham. Tá súil agam go mbeidh tusa sásta, freisin – pé áit ina bhfuil tú ar an domhan agus i do shaol.

Seanchara (Dán/Poem)

Is fada é, ó chonaic muid a chéile;
Ach anois, suíonn tú,
Ag fanacht orm sa chaifé,
Cupán páipéir i do lámha agat.

Éiríonn tú mar a shiúlaim chugat,
Le dlúthbharróg a thabhairt dom
Ach in ainneoin na hiarrachta,
Is folamh é – tús na haithrise.

It’s been a long time, buddy“,
A dheireann tú liom;
Leasainm, lena thaispeáint
Nach raibh tú sásta lenár gciúnas.

Tosaímse ag déanamh tuairisce
Ar an gcúis go bhfuilim sa bhaile;
Ag caint faoi chúrsaí oibre
Agus nithe eile ar dhromchla an tsaoil.

Amharcaim ort, mar
Is beag a d’athraigh tú;
Beagáinín níos sine,
Do chuid gruaige níos gile ‘nois.

Tionchar ar do bhlas cainte
Ó do leath eile cathrach;
Blas ár n-áite dúchais
Beagnach dochloiste uait.

Fad is a bhí tú
Ag caint faoi scéalta is stair
Ar nós eipeasóid fhicsin a chaill mé,
Tugaim faoi ndeara

Gurbh ionraice mé dúinn
Ná an iarracht seo anois,
Gan againn ach ár gcuid óige
Ina nasc leochaileach, lag.

Nócha nóiméad cainte
Ag éisteacht le dráma do shaoil;
Admhaíonn tú féin é
Gur gnáthrud duitse é sin.

Níl mise ró-dhifriúil, ar shlí,
Agus déanaim machnamh mall
Ar na scéalta móra a insint,
Ach deirim liom go bhfuil siad róluachmhar duit.

Druideann an t-am,
Ár gcuid caife ólta,
Barróg fuar eile
Chun slán eile a fhágáil

Agus ag spéir ag caoineadh
In ómós dár gcairdeas:
Curtha faoi dheireadh faoin bhfód.

Baile Átha Cliath, 6 Feabhra 2017 

(Íomhá clúdaigh: Pixabay)